Od Saitou-c.d. Luny

Czy, aż tak bardzo odstraszał? Wadera chciała już uciekać. No, ale cóż to jej decyzja w końcu. Nie będzie jej zatrzymywał, przecież i tak się nie znają. A ona może gdzieś się śpieszy... Lepiej zostawić ją w spokoju. Usiadł sobie na ziemi i spojrzał gdzieś w przeciwną stronę. Hm... Coś poruszyło się w krzakach. Chyba mu się jednak wydawało. Nie chciał być nie miły, ale skoro wadera woli iść to droga wolna. Coś mu się wydaje, że i tak długiej rozmowy to by nie przeprowadzili. Aktualnie obserwował sobie otoczenie w ciszy.

Od Luny - c.d. Saitou

- Ach Witaj... - odparł spokojnie. Trochę mnie to zbiło z tropu.
- Tak... No to... - i nagle nie wiedziałam co powiedzieć. Patrzył na mnie tym swoim wzrokiem.
- No, to... Ja może pójdę... - powiedziałam cicho

< Saitou? >

Od Saitou - c.d. Luny

Rozglądał się po tych terenach, aby tak na wszelki wypadek wiedzieć gdzie, co jest. Zatrzymał się nagle, a potem spojrzał w niebo. Tak, oby taka pogoda pozostała. Nie za zimno, nie za ciepło... W sam raz. Nagle usłyszał głos wadery. Spojrzał na nią i odparł po chwili spokojnie.
- Ach, witaj...
Zwykle nie jest rozgadany, więc czekał na kolejny ruch wadery. To chyba od niej zależy, czy rozmowa się rozkręci. On jest taki z natury i raczej nie zmieni się to u niego. Obserwował ją uważnie bez jakiegokolwiek uśmiechu. Po prostu, normalny wyraz pyska...

Od Luny

Przechadzałam się po watasze i nie zwracałam uwago na to, co się wokół działo.
- Ech... No tak... Will, znam go od małego, więc mnie nie pociąga zbytnio. Cardinel, to przecież Alfa, nie mam u niego szans... Ale za to Saitou... No, On to dopiero. - tak rozmyślając przyłapałam się na myśleniu o wilkach płci przeciwnej. No, ale, co miałam poradzić? Saitou mi się po prostu spodobał... Choć sama wcześniej sobie obiecałam, że tego nie zrobię. Szłam tak, z zamkniętymi oczami, gdy nagle w kogoś walnęłam.
- Przepraszam... - powiedziałam. Popatrzyłam na wilka. To był Saitou...
- E... Cześć - uśmiechnęłam się
< Saitou? Dokończysz? >

Nowy Główny Zwiadowca - Saitou

Właściciel: Alyx
Imię: Saitou
Wiek: 4 lata, lecz jest nieśmiertelny.
Płeć: Basior, samiec.
Posada: Gł. Zwiadowca
Moc specjalna: Zatrzymanie czasu.
Żywioł: Światło.
Cechy charakter: Saitou jest stoikiem, cichym wilkiem, który mówi tylko, gdy jest taka potrzeba, a gdy jakaś sytuacja tego nie wymaga to siedzi cicho jak mysz pod miotłą. Jest bardzo lojalny wobec Cardinela i przestrzega jego rozkazów bez pytania. Na początku może wydawać się okrutny i chłodny, ale w miarę postępów w jego historii, zaczyna się otwierać i okazuje się być dość ufny. Saitou interesuje się mieczami ( katanami) i bardzo je podziwia. Godzinami może o nich mówić. Jest także bardzo powściągliwy i nieśmiały wobec wader. Saitou jest bardzo miły i zawsze stawia bezpieczeństwo innych nad własne i nigdy nie mówi o tym, co naprawdę myśli lub czuje. To okazuje się być trochę problemem, zwłaszcza gdy cierpi z powodu rany, lub czegoś podobnego.
Historia: Urodził się w Watasze Honoru. Od najmłodszych lat matka i ojciec wpajali mu do głowy czym jest honor i jak wiele znaczy dla tej watahy. Gdy dorósł wdał się w walkę z synem Alf. Przez przypadek go zabił. Naprawdę, nie chciał tego zrobić. Po prostu tamten wilk źle się obrócił i Saitou wgryzł się w jego krtań. Został wygnany z watahy, lecz stara się, aby jego historia nie wyszła na światło dzienne. Ponieważ traktowany by był jak morderca, a wcale nim nie jest. Po długiej wędrówce dotarł do tej watahy.
Rodzina: Daleko, za lasami...Za górami...
Agresywność: 6/10
Partner: Oczywiście szuka, ale jest ciężko.

Zdjęcie:

Towarzysz -
Imię: Hikaru
Zdjęcie:

Jaskinia
Zdjęcie:

Od Ayano

Dziś były urodziny Cardi'ego, ja swojej daty narodzin nie znam, ale rodzicie Cardinel'a jako datę narodzin uznali tę w której mnie znaleźli. Rano jeszcze niczego nie świadoma, nie świadoma niespodzianki którą szykuje dla nas Cardi wstałam wesoło i poszłam upolować coś by on miał więcej czasu na leniwienie się. Szybko uwinęłam się i zaciągnęłam zdobycz do Jaskini i od razu pobiegłam do Cardinela by złożyć mu życzenia. Ale gdy tylko weszłam wyczułam że coś go trapi. Lubiłam spędzać z nim czas, traktowałam go jak brata nie spodziewałam się tego że zechce opuścić swoich rodziców i mnie. Fakt, był już dorosły i mógł robić co ze chce, tak samo powtórzyła mi jego matka. O tym że chce nas opuścić dowiedziałam się od jego ojca, po zakończeniu rozmowy z przybranymi rodzicami pobiegłam od razu do niego. Weszłam do jaskini i zaczęłam rozmowę:
- Dlaczego?- powiedziałam prawie zapłakana.
Basior spojrzał na nią. I uśmiechnął się przepraszająco.
- Przepraszam Aya, naprawdę chciałbym poprowadzić własną sforę. To moje marzenie od zawsze - powiedział.
Odwróciłam wzrok i szybko wyszłam z pomieszczenia, nie mogłam zrozumieć tego. Ja nigdy pewnie nie poczuła bym tego co on, nie miałam marzeń związanych z watahą, moim jedynym życzeniem było to by zostało tak jak jest. Ale to dopiero się zaczynało, nie miałam jeszcze okazji przemyśleć za co tak naprawdę on miał przepraszać. Eh...-westchnęłam - to niemożliwe - powtarzałam. Nie chciałam żeby to było inaczej niż jest. Nie wyobrażałam sobie innego życia, tak było dobrze. TAK MIAŁO ZOSTAĆ! Nie chciałam...
Moje rozmyślanie zaprowadziło mnie do jeziora, gdzie to mnie znaleziono, nie pamiętam nic z przed tamtego dnia. 
'Może to ja powinnam go przeprosić?'- zaczęło mnie gnębić myśli takiego typu, odwróciłam się i szybko pobiegłam go znaleźć i zaproponować coś innego, by było dobrze. Znalazłam go, był w lesie i jadł upolowanego zająca, co oczywiście mnie na początku wnerwiło, ale spokojnie podeszłam do samca. 
Spojrzał na mnie uważnie. Nadal miał wyrzuty że opuszcza swoją małą siostrzyczkę. Tą, która przerwałą jego monotonne życie. Nie, żeby wtedy nie odczuwał radości, po prostu teraz miał się czym zająć, o kogo dbać. Wiele razy mi to powtarzał. Uważał iż mała Aya znaleziona w trawie była jego najlepszym prezentem na urodziny. 
- Tak? - spytał, gdy tylko znalazłam się w polu jego widzenia. Natychmiast przerwał delektowanie się futrzakiem.
- Chciałabym Cię przeprosić, to twoja decyzja i nie powinnam się w to mieszać. . .
- Spokojnie - uśmiechnął się. - Wiesz... jeżeli chcesz, możesz ze mną wyruszyć. Rozważaliśmy z rodzicami tą opcję - ciągnął. Ciekawiło go co ona o tym myśli.
- Naprawdę bym mogła?- zaczęłam się już cieszyć, kiedy coś mnie przeszyło.- Nie będę dla Ciebie ciężarem?
- A dlaczego miałabyś być? - spytał retorycznie, kompletnie nie oczekując odpowiedzi. - O, mam kolejne pytanie, Młoda. Jaką chcesz mnieć pozycję, hm?
- Pozycję?
- Tak, a dokładniej rangę, którą obejmujesz w stadzie - z grubsza objaśnił. Młoda była pojętna, więc sugerował że wszystko zrozumie.
- Chodzi Ci o przywódców i tak dalej? To może być. . .em... samica Betha, jeśli się zgodzisz.
- Oczywiście - uśmiechnął się. - A teraz idź się przespać, jutro wyruszamy.
- Dobrze.- powiedziałam i pobiegłam do swojej jaskini.
Cardinel skończył jeść królika, po czym również poszedł spać do swojej jaskini.
* * *
(Ranek)
Cardinel wstał, i poszedł po Ayano do jej jaskini. Teraz tylko się z nimi pożegnać.
- Młoda, wstajemy!! - krzyknął jej do ucha rozbawiony.
- Aa!- Krzyknęłam przerażona.- Nie budź mnie w taki sposób.- uśmiechnęłam się zaspana, po czym położyłam głowę na łapach i delikatnie powiedziałam z uśmiechem:- Mamo, jeszcze 5 minut.
- Ha??! O nieeee! Nie jestem Twoją mamą! Jestem Twoim starszym braciszkiem który zamierza wywlec Cię z tej jaskini mimo wszystko! - zaśmiał się złowieszczo, żartował oczywiście. Złapał ją delikatnie za kark, jak małego szczeniaka, i zaczął wyciągać ją z jaskini.
- Dobra! Poddaję się, sama potrafię chodzić- powiedziałam śmiejąc się.
Basior puścił ją, dumny z małej wygranej.
- A więc chodźmy pożegnać się z rodzicami, i wyruszamy. Zapolujemy potem, okey? - spytał z nieznikającym, delikatnyn uśmiechem.
- Hymmm- mruknęłam i potruchtałam w stronę jaskini rodziców.
Ruszył przodem. Gdy był już u wejścia do ich "domku", zatrzymał się zaszokowany. Zaczął szybko i głośno oddychać. Poleciało mu kilka łez, a prawie nigdy nie płakał. Powodem jego zachowania były nieruchome ciała rodziców.
- Niemożliwe - Cardinel ledwo szepnął.
- Co tu się stało?- zapytałam wychylając się zza grzbietu brata. Kiedy tylko zobaczyłam ciało rodziców do oczu napłynęły mi łzy, choć to nie byli moi prawdziwi rodzice, ale i tak ich kochałam jak swoich.- To...nie może być prawdą.- Tylko to udało mi się wykrztusić, nie byłam w stanie nic powiedzieć bo go pocieszyć, w końcu jego rodzice zginęli. A z resztą można powiedzieć że i byli to i moi rodzice.
Basior patrzył nieruchomo w głąb jaskini.
- Ktoś ich zabił - powiedział cicho. - Lepiej stąd chodźmy, Aya.
Odwrócił się, i zaczął iść w obranym już wczoraj kierunku.
- Huh?- Zdziwiła mnie jego postawa, ale posłusznie poszłam za nim. Wciąż oglądając się za siebie, wciąż miałam nadzieję że wyjdą z jaskini i prze witają nas tak jak zawsze. Później razem upolujemy śniadanie i będziemy znów mogli rozmawiać lub zajmować się sobą tak jak to zawsze było do tej pory. Ale to już przeszłość, teraz trzeba zacząć mierzyć się z teraźniejszością, trzeba zacząć nowy rozdział w naszym życiu. Chcę by Cardinel spełnił swoje życzenia. Bardzo mi przykro z powodu śmierci naszych bliskich, ale nie chcę rozdrapywać rany która nie dawno powstała. Nie chcę o nich zapomnieć, nie chciałam ich stracić. Być może to coś z mojej przeszłości, to że już raz straciłam rodziców... Nie chcę tego powtarzać, nie chcę by to działo się w kółko.

Nowa Główna Zabójczyni - Kuro

Właściciel: -weronikas-
Imię: Kuro
Wiek: 2 lata 6 miesięcy
Płeć: samica
Posada: Gł. Zabójca
Moc specjalna: ma wzrok 6-krotnie lepszy od zwykłego wilka, porusza się bezszelesnie
Żywioł: ciemność
Cechy charakter: spokojna, opanowana, cicha, nieufna, ale dla przyjaciół miła i opiekuńcza
Historia: Gdy miała 6 miesięcy w lesie zaatakowały ją inne wilki, chwilę się broniła, ale została ciężko ranna. Wtedy pojawili się jej rodzice - Artemis i Paul. Kazali uciekać swojej córce w czasie, gdy oni zajmą się innymi. Po kilku sekundach buntu zrobiła to. Przez swoje rany ciężko było jej się poruszać, ale ona się nie poddała. W czasie ucieczki spotkała kruka, który przedstawił się jako Allen. Zerwał dla niej rośliny lecznicze. Kurowała się przez miesiąc. Jako, że nauczono ją dawno jak przeżyć, nie radziła sobie najgorzej, ale i tak miała trudności. Do perfekcji opanowała obcerwację, czujność i polowanie w ciszy, jednym szybkim zabójczym atakiem. Po ok. 2 latach w czasie jednego z polowań natrawiła na watachę Wilków Błędnego Koła i za namową Allena, dołaczyła do nich.
Rodzina: zginęli
Agresywność: 3/10
Partner: Szuka


Zdjęcie:

Towarzysz -
Imię: Allen
Zdjęcie: 

Jaskinia
Zdjęcie: